Pracując nad tymi rycinami, Dali eksperymentował z wszelkiego rodzaju nietypowymi narzędziami takimi jak dłuta, gwoździe czy koła do „Narodzin Wenus”, a nawet z prawdziwą ośmiornicą zanurzoną w kwasie, która odcisnęła swój ślad na jego „Meduzie”.

Dali rozpoczynał pracę nad każdą z grafik do „Mitologii” od abstrakcyjnej smugi określanej jako „znacząca manifestacja przypadku” i dopiero od tego miejsca , znaku losu inicjował dalsza pracę i rozwijał swój temat niczym Pytia z Delf, która zinterpretowała wyrocznię z dymu wydobywającego się z jaskini. Jest to szczególnie widoczne w jego akwafortach zatytułowanych: „Edyp i Sfinks”, „Tezeusz i Minotaur”, „Jowisz”, „Pegaz” i „Droga Mleczna”.

Przez cale swoje życie Dali bardzo intensywnie pracował w technikach graficznych. Artysta wykorzystywał je jako pełnoprawne środki wyrazu, tworząc ogromną liczbę prac oraz rozbudowanych cykli. Grafika była dla niego przestrzenią swobodnych eksperymentów z wyobraźnią, symbolem i formą, a jednocześnie polem do popisu dla mistrzowskiego warsztatu.

Artysta miał niezwykle ekscentryczną osobowość, a dzięki swoim wyjątkowym umiejętnościom jako rysownik i niezwykle pomysłowemu spojrzeniu na świat  przyciągał uwagę publiczności wszędzie tam, gdzie wystawiano jego prace. Stworzył własną osobistą filozofię, którą nazwał krytycyzmem paranoidalnym – stanem, w którym można symulować urojenia, zachowując jednocześnie zdrowie psychiczne. Dzięki niezwykłej pracowitości i różnorodności Dalí stał się jednym z najbardziej płodnych i rozpoznawalnych artystów XX wieku w dziedzinie grafiki.

Świat Dalego, w którym odwoływał się do podświadomości za pomocą symboliki, pełnej motywów religijnych, śmierci, erotyzmu i rozkładu, fascynował nawet tych, którzy nie byli częstymi miłośnikami sztuki. Był wielkim showmanem i uwielbiał być uwielbianym przez publiczność. Nie trzeba jednak dodawać, że miał talent, który pozwolił mu utrzymać popularność nawet po śmierci

.